Охрид е град во кој занаетот со векови се создавал со раце. Во старите охридски дуќани се ковало, ткаело, резбало, плетело и обликувало. Знаењето се пренесувало од мајстор на ученик, а секој изработен предмет во себе носел дел од умешноста, трпението и креативноста на оној што го создал.
Но занаетот не е само приказна за минатото. Тој е жива вештина која се менува заедно со времето.
Денес, во едно современо охридско студио, со истата посветеност кон работата со своите вешти раце, Ангела Танкоска создава една поинаква форма на занает. Наместо бакар, дрво или нишки, материјалот е косата. Наместо некогашните едноставни алатки, денес се користат современи ножици, четки, апарати и препарати. А зад секоја промена стојат знаење, прецизност, чувство и креативност.
Фризерството е занает кој низ времето прераснува и во уметност на обликување, боја и стил.
Ножиците се меѓу алатките кои низ вековите го менувале својот облик и намена, но нивната суштина останала иста – со човечка рака да се обликува нешто. Со развојот на берберскиот и фризерскиот занает, тие станале незаменлив дел од работата на мајсторите кои не ја менувале само косата, туку и изгледот, стилот и начинот на кој човекот се доживува себеси.
Некогаш биле доволни ножици, чешел и искусна рака. Денес техниките се поинакви, алатките се усовршени, а знаењето е многу пошироко. Но суштината останала иста – човекот со своите раце, знаење и чувство да создаде нешто ново и убаво.
Ангела Танкоска со фризерството се занимава речиси една деценија. Нејзиниот професионален пат започнува од желбата да научи нешто ново, а низ годините занаетот станува професија, креативен простор и постојано учење.
За неа, секоја коса е различна, секоја промена е нов предизвик, а секоја идеја бара знаење за да може да стане реалност.
Занаетот, без оглед на тоа во која форма постои, секогаш бара нешто повеќе од техника. Бара трпение, посветеност и чувство за она што го создаваш. Мајсторството не се стекнува преку ноќ. Се гради со години работа, со учење, со обиди, со усовршување и со желба секој следен пат да се направи нешто подобро.
Токму затоа и современите занаети се дел од живото наследство. Тие можеби денес изгледаат поинаку, но суштината останува иста – знаењето да се претвори во вештина, вештината во креативност, а креативноста во нешто што остава трага.
Некаде низ Охрид, занаетот се раѓа во бакар, се чува во бисери, се пренесува низ нишките… А денес, во рацете на новите мајстори, тој добива и едно ново лице – лицето на убавината.
Затоа што живото наследство не е само она што го наследивме. Тоа е и она што денес го создаваме, го надградуваме и го пренесуваме понатаму.
А во рацете на луѓе како Ангела, занаетот продолжува да живее – со нови алатки, нови техники и нови идеи, но со истата стара вредност: човечката рака што знае да создава.
Текстот е изработен во рамките на проектот „Охрид – живо наследство“, чија цел е промоција и зачувување на културното и традиционалното наследство на Охрид преку афирмација на луѓето кои со својата работа ја одржуваат живата традиција на градот.